By the balls

20 april 2019, de dag vóór Pasen, de dag vóór een aantal verjaardagsfeestje, de dag van volop zon maar bovenal de derde speeldag van de competitie. Onze tegenstanders komen uit Hillegom en zijn helemaal nieuw voor ons. Wij spelen vandaag met 4 maar even lijkt het erop dat Essie het helemaal alleen moet doen. Len heeft helaas een begrafenis waardoor ze later is, Mar is met haar jonge tennistalent onderweg en Les staat in de file op de wurft. Om 1 minuut over half 2 komen er al wat paniekerige appjes voorbij over wie er op baan 1 moet maar eigenlijk wil Esther gewoon weten waar we blijven. Als Les arriveert snapt ze meteen waarom…. Aan de tafel op het terras zit een roze legioen van 6 dames tegenover eentje van ons. Dat belooft niet veel goeds. Les krijgt gelijk het taartmes in haar handen gedrukt mét de opdracht om zuinig te snijden van de taart want
wie had er nou op zo’n groot team gerekend?? Zuinig zijn is geen probleem voor een Zeeuw dus iedereen heeft uiteindelijk een drankje en een hapje. Baan 9 ligt al een tijdje op ons te wachten dus besluiten we maar te beginnen. Er moet natuurlijk eerst officieel een papiertje worden ingevuld met allerlei gegevens maar dat is een taak voor cappie en die is er nog niet. Es en Les vinden alleen de voornamen prima, uitwisselen van gegevens niet nodig en speelsterktes al helemaal niet! Esther bijt het spits af en begint op baan 9. Ondanks de zon zijn de compressie sokjes toch uit de kast gehaald en Es gaat lekker. De eerste set wordt knap binnengehaald tegen Roos. Die laat het er echter niet bij zitten en pakt de tweede terug. Ondanks de support van pa vd Wiel en Jo die ook weer van de partij is én onze Len die is gearriveerd wordt het toch een zware dobber. In een driesetters verliezen we het eerste punt. Ondertussen is baan 1 ook voor ons beschikbaar en Leslie speelt de 2e single tegen Famke. Nu heeft Les nooit zo’n moeite met een paar spotlights hier en daar maar centrecourt tegen een 18-jarige is wellicht een tikje overdreven. De vlucht zit nog in het lijf en dat doet geen goed. Ondanks de aanmoedigingen van onze jongste supporters en een paar aanmoedigingen via de app gaat het hard. Zowel de ballen als de stand. De eer wordt gered met 1 game maar daar houdt het ook echt mee op. Gelukkig is ons team (afgezien van de lucky vakantieganger) inmiddels compleet dus baan 9 en 1 zijn respectievelijk voor Lenneke en Mariëlle. Lenneke mag beginnen tegen Ilona en laat de ballen weer als vanouds tot 2 cm boven de baan zakken voordat ze ze over het net terug mept. We weten het, we kennen het maar ieder keer weer denk je; Sla nou!! Het is haar wapen en het blijft fascinerend. Helaas scoort ze er deze keer niet genoeg puntjes mee, Ilona trekt aan het langste eind en ook het derde punt gaat verloren. Cappie staat ondertussen te buffelen op baan 1. Het is heet maar de slagenwisselingen zijn gelukkig niet al te lang. De service vanaf de overkant is snoeihard en vaak bij de eerste keer raak.
Zoniet dan is de tweede net zo hard dus het is even wennen zeg maar! Ook heeft Anouk een hele mooie dropshot in huis die eigenlijk vaak niet te belopen is maar cappie zou cappie niet zijn als ze daar geen antwoord op had! Ze vecht, buffelt, analyseert en komt steeds beter in de wedstrijd. En
weer is Jo daar! De rest van het team houdt zich wat afzijdig want de tips van José lijken hun uitwerking te hebben. Uiteindelijk slaat Anouk de verlossende bal uit en ons eerste punt is daar! Het is natuurlijk al weer ouderwets laat, het terras loopt alweer leeg op een paar dobbelende en
boeren(de) gasten na. We trekken ons er niet veel van aan en na een drankje slepen we ons weer naar de baan voor de dubbels. Ik kan er kort over zijn; het duurde niet lang. We moeten onze meerdere erkennen in dit jonge, frisse team dat de prioriteit nét iets meer bij tennis heeft liggen dan wij. Dan maar aan de borrel, daar zijn we iig goed in! Het vragenrondje was s’ochtends al een beetje voorbijgekomen dus die konden we skippen. Dan maar gelijk aan de juicy verhalen. Bij KLTV gebeurt niet zo veel op feestgebied dus we smullen van de Hillegomse verhalen. Hoofdpersonen zijn Sjoerd en Paul K die bij de ballen worden genomen door Eva en Tijgertje. Die laatste heeft haar naam te danken aan haar t-shirt keuze van die dag. Op onze leeftijd heb je zo’n print niet nodig om een tijger te zijn want dat doet de striae wel voor je maar dat weten die jonkies van Hillegom natuurlijk nog niet. Die besluiten dat het uiteindelijk tijd is om maar weer het feestje op de eigen club op te zoeken en na de verplichtte foto nemen we afscheid van elkaar. Wij drinken er nog eentje en besluiten dat de move op de barkruk maar niet in praktijk moet worden gebracht. Ondanks nog wat gezellige filmpjes uit Hillegom en de verleiding om daar nog even aan te haken gaan ook wij richting huis om alvast wat paaseieren te verstoppen. Het was een mooie dag ondanks de score. Even rust zal ons goed doen, 11 mei kunnen we er weer tegenaan. We Will grab them by the balls!

Hatsjie, hatsjie, hatsjie

Vandaag ging het damesteam met z’n vieren op stap. We mochten iets langer in bed blijven liggen, al zit dat er bij het merendeel van de dames niet meer in tegenwoordig. Juut staat elke dag voor dag en dauw met Noor te trappelen voor de strand afrit en de rest van het team volgt de kinderen naar het sportveld. Je zou op je oudere dag wat meer vrije tijd moeten gaan krijgen, staat in alle bladen beschreven. Dit heeft dames 2 nog niet ontdekt. De dagen worden gevuld met sportschema’s, extra werken, brandweeroefeningen, hond uitlaten, nog een keer de hond uitlaten (want ja de kinderen doen het na de eerste week natuurlijk noooiiiiitttt meer) wasjes draaien, wijntjes drinken, lopen, kinderen ophalen etc. Het houdt niet op. Jammer genoeg is er weinig tijd meer over om met elkaar te trainen, dus het gaat op routine of op ons eeuwige talent. Er prijkt tegenwoordig TOPKLASSE op onze hoodies dus dat geeft ook ietwat druk van buitenaf. Gelukkig gaan we heel relax met de druk om. We kunnen al niet meer degraderen in principe, dus waar zullen we ons zorgen om maken. Het enige wat we verlangen is een zonnetje in ons gezicht en een lekker bankje om te kunnen aanmoedigen.

Hatsjie, hatsjie, hatsjie…..De zon in Eindenhout in Haarlem kwam deze zaterdag redelijk tevoorschijn maar werd elke keer verdreven door wat hardnekkige wolken. Hoe vaak cappie ook nieste, elke keer verdween de zon en wakkerde de wind aan. De tegenpartij had een heerlijke taart laten aanrukken door chefkok Eindenhout dus dat zorgde voor wat vertraging. Juut en Cappie moesten als eerste aantreden en lieten de taart heerlijk smaken. De tegenstanders hadden de taart eerst bij een ander team op de tafel gezet omdat ze geen idee hadden tegen wie ze moesten spelen. Ze wisten wel dat de zondag was veranderd in de zaterdag maar van KLTV hadden ze nog nooit gehoord. KNLTB, KLTV, het klink ze even bizar in de oren. Essie had gelukkig al een plekje gevonden in de zon zodat het ons niet zoveel uitmaakte. Na een kwartier waren ze er toch achter gekomen dat ze tegen een team uit Katwijk moesten spelen en kwamen handjes schudden. Inmiddels hadden wij allang al uitgevogeld wie wie was, welk beroep ze hadden of welke studie ze volgen en of ze kinderen hadden. Open vragen hadden we niet meer nodig. Essie wist alles al. We hadden ook al ontdekt wie er nog kinderen ging krijgen en voor hoeveel geld ze het huis verkocht hadden. Mensen zijn zo voorspelbaar, behalve ene Linda of in de volksmond Linn genoemd. Zij stond opeens als vierde single op de baan tegen Essie en had zich niet voorgesteld als lid van het team. Wie weet was het wel een anonieme invaller of een vrouwtje dat vroeger op A niveau gespeeld heeft. Essie kon er geen grip op krijgen. Ze had rare kromme beentjes maar had alle ballen. Ze had een kind, maar geen man. Ze had een moeder maar geen oppas en ze zorgde ervoor dat Essie geen antwoord had op haar slagen. Dat vinden wij niet vreemd, maar heel bijzonder. Ondertussen had Juut voorgestaan tegen Merel en had Marielle strakke ballen geslagen tegen haar tegenspeelster. Len liet haar tegenstander weer opnieuw bevallen en de stand werd 2-2. Dat wisten wij allang. Deze stand stond al digitaal ingevuld en dat gold bijna voor de dubbels. Daar gebeurde echter iets geks. Essie en Cappie gingen zoals voorspeld recht op koerswinst af en de stand was al ingevuld, de wijntjes besteld en dat had Cappie nu niet moeten laten doorschemeren. Essie raakte daar een beetje ondersteboven van en had liever een radler gewild dus daar ga je al. De wedstrijd keerde zich naar ongrijpbare Linn en gaf een derde set aan op het scorebord. Cappie had overal pijn en Essie had geen opbeurende woorden meer. De dubbel kantelde en viel weer terug maar uiteindelijk viel het punt toch naar Eindenhout toe. Gelukkig was de dubbel van Juut en Len weer als vanouds en trokken zij de dubbel naar zich toe als twee ervaren profs. Cappie vindt dat zo mooi om te zien en kon heerlijk genieten met een wijntje in de hand naar het spektakel wat zich voltrok op baan 5. Essie zat te genieten van haar overheerlijke broodje en knipoogje af en toe naar Len. Wat een samenspel en wat een prachtballen. Dit gaf de doorslag tot een evenwichtige eindstand van 3-3. Iets om trots op te zijn. We hadden wel een vragenrondje verdiend met wat bitterballen en frikandellen. Bij het bestellen aan de bar waren er redelijk wat mannen aanwezig die de meiden uit Katwijk wel interessant vonden of kwam het door de tekst op onze hoodie??? De lidmaatschappen werden spontaan aangeboden maar als het geen mooi weer wordt als Cappie drie keer niest dan is er wat aan de hand op de club. Dat wekt vragen op en weinig antwoorden want die wisten we al. Wie weet kwam het door de groene muggen brigade. Dit soort acties schrikt af en het blijkt dat alle Haarlemmers groene muggen zijn, dus trek je conclusie denkt Cappie dan. Katwijk trok weer huiswaarts en had voldoende duurzame energie in de auto om weer naar het zonnetje terug te rijden. Heerlijk die zeelucht en warme zonnestralen. Dames 2 hoorde nog net het applaus voor onze eigen presenterende zonnestraal in de Muze. Ze heeft het verdiend en wij stiekem ook.