Hatsjie, hatsjie, hatsjie

Vandaag ging het damesteam met z’n vieren op stap. We mochten iets langer in bed blijven liggen, al zit dat er bij het merendeel van de dames niet meer in tegenwoordig. Juut staat elke dag voor dag en dauw met Noor te trappelen voor de strand afrit en de rest van het team volgt de kinderen naar het sportveld. Je zou op je oudere dag wat meer vrije tijd moeten gaan krijgen, staat in alle bladen beschreven. Dit heeft dames 2 nog niet ontdekt. De dagen worden gevuld met sportschema’s, extra werken, brandweeroefeningen, hond uitlaten, nog een keer de hond uitlaten (want ja de kinderen doen het na de eerste week natuurlijk noooiiiiitttt meer) wasjes draaien, wijntjes drinken, lopen, kinderen ophalen etc. Het houdt niet op. Jammer genoeg is er weinig tijd meer over om met elkaar te trainen, dus het gaat op routine of op ons eeuwige talent. Er prijkt tegenwoordig TOPKLASSE op onze hoodies dus dat geeft ook ietwat druk van buitenaf. Gelukkig gaan we heel relax met de druk om. We kunnen al niet meer degraderen in principe, dus waar zullen we ons zorgen om maken. Het enige wat we verlangen is een zonnetje in ons gezicht en een lekker bankje om te kunnen aanmoedigen.

Hatsjie, hatsjie, hatsjie…..De zon in Eindenhout in Haarlem kwam deze zaterdag redelijk tevoorschijn maar werd elke keer verdreven door wat hardnekkige wolken. Hoe vaak cappie ook nieste, elke keer verdween de zon en wakkerde de wind aan. De tegenpartij had een heerlijke taart laten aanrukken door chefkok Eindenhout dus dat zorgde voor wat vertraging. Juut en Cappie moesten als eerste aantreden en lieten de taart heerlijk smaken. De tegenstanders hadden de taart eerst bij een ander team op de tafel gezet omdat ze geen idee hadden tegen wie ze moesten spelen. Ze wisten wel dat de zondag was veranderd in de zaterdag maar van KLTV hadden ze nog nooit gehoord. KNLTB, KLTV, het klink ze even bizar in de oren. Essie had gelukkig al een plekje gevonden in de zon zodat het ons niet zoveel uitmaakte. Na een kwartier waren ze er toch achter gekomen dat ze tegen een team uit Katwijk moesten spelen en kwamen handjes schudden. Inmiddels hadden wij allang al uitgevogeld wie wie was, welk beroep ze hadden of welke studie ze volgen en of ze kinderen hadden. Open vragen hadden we niet meer nodig. Essie wist alles al. We hadden ook al ontdekt wie er nog kinderen ging krijgen en voor hoeveel geld ze het huis verkocht hadden. Mensen zijn zo voorspelbaar, behalve ene Linda of in de volksmond Linn genoemd. Zij stond opeens als vierde single op de baan tegen Essie en had zich niet voorgesteld als lid van het team. Wie weet was het wel een anonieme invaller of een vrouwtje dat vroeger op A niveau gespeeld heeft. Essie kon er geen grip op krijgen. Ze had rare kromme beentjes maar had alle ballen. Ze had een kind, maar geen man. Ze had een moeder maar geen oppas en ze zorgde ervoor dat Essie geen antwoord had op haar slagen. Dat vinden wij niet vreemd, maar heel bijzonder. Ondertussen had Juut voorgestaan tegen Merel en had Marielle strakke ballen geslagen tegen haar tegenspeelster. Len liet haar tegenstander weer opnieuw bevallen en de stand werd 2-2. Dat wisten wij allang. Deze stand stond al digitaal ingevuld en dat gold bijna voor de dubbels. Daar gebeurde echter iets geks. Essie en Cappie gingen zoals voorspeld recht op koerswinst af en de stand was al ingevuld, de wijntjes besteld en dat had Cappie nu niet moeten laten doorschemeren. Essie raakte daar een beetje ondersteboven van en had liever een radler gewild dus daar ga je al. De wedstrijd keerde zich naar ongrijpbare Linn en gaf een derde set aan op het scorebord. Cappie had overal pijn en Essie had geen opbeurende woorden meer. De dubbel kantelde en viel weer terug maar uiteindelijk viel het punt toch naar Eindenhout toe. Gelukkig was de dubbel van Juut en Len weer als vanouds en trokken zij de dubbel naar zich toe als twee ervaren profs. Cappie vindt dat zo mooi om te zien en kon heerlijk genieten met een wijntje in de hand naar het spektakel wat zich voltrok op baan 5. Essie zat te genieten van haar overheerlijke broodje en knipoogje af en toe naar Len. Wat een samenspel en wat een prachtballen. Dit gaf de doorslag tot een evenwichtige eindstand van 3-3. Iets om trots op te zijn. We hadden wel een vragenrondje verdiend met wat bitterballen en frikandellen. Bij het bestellen aan de bar waren er redelijk wat mannen aanwezig die de meiden uit Katwijk wel interessant vonden of kwam het door de tekst op onze hoodie??? De lidmaatschappen werden spontaan aangeboden maar als het geen mooi weer wordt als Cappie drie keer niest dan is er wat aan de hand op de club. Dat wekt vragen op en weinig antwoorden want die wisten we al. Wie weet kwam het door de groene muggen brigade. Dit soort acties schrikt af en het blijkt dat alle Haarlemmers groene muggen zijn, dus trek je conclusie denkt Cappie dan. Katwijk trok weer huiswaarts en had voldoende duurzame energie in de auto om weer naar het zonnetje terug te rijden. Heerlijk die zeelucht en warme zonnestralen. Dames 2 hoorde nog net het applaus voor onze eigen presenterende zonnestraal in de Muze. Ze heeft het verdiend en wij stiekem ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.