Anders dan anders

Na 6 weken competitie vol prachtige partijen, gezelligheid, zon, beetje wind, beetje regen en een vaak compleet dames 1  is het vandaag de laatste keer. En het is nu al anders dan anders……..Vanwege de tropische temperaturen die voorspeld zijn en een stand in het klassement die weinig meer kan veranderen pleegt cappie Mariëlle een belletje naar Amstelveen om te informeren of de dames daar ook liever naar het strand gaan dan weg te smelten op de baan. Punten verdelen hoeft niet van ons, we bieden ze gelijk 6-0 winst aan. Onze bikini’s en strandlakens liggen al klaar als Mariëlle bericht krijgt dat het aanbod niet wordt geaccepteerd. We worden gewoon om 14.30 verwacht en bij sommigen onder ons begint het blauwe bloed al een beetje te koken. We spelen immers tegen de KLM tennisvereniging wat bij stess Les meestal vleugels geeft maar dat gevoel ebt al een beetje weg. Lenneke besluit na wat wikken en wegen dat ze echt niet meegaat. Het was al een onstuimig weekje en bovendien gaat de gezondheid van de family nu even voor. Judith is nog steeds niet in het bezit van de nieuwe Dacia maar komt voorrijden in de oude vertrouwde Toyota. De stoelhoezen zijn volledig aangepast aan de kleur van de vliegende Hollander en zo gaan we toch vol goede moed op pad. Het is een weerzien met bekenden in Amstelveen. Dat klinkt heel fijn maar eigenlijk zou het nog fijner zijn als ze eens uit deze poule zouden verdwijnen en wat gelijkwaardigere tegenstanders zouden zoeken. Afijn, dat terzijde…..tijd voor koffie. Bij gebrek aan ijskoffie bestellen we de laatste voorraad icetea green en wachten op het aansnijden van de taart. Dat wordt lang wachten want er blijkt geen taart te zijn. Het wordt een koekje van eigen deeg, een statement voor het idiote voorstel om te cancellen. Althans, zo voelen we dat. We beginnen gelukkig op tijd en Judith heeft de eer om als eerste dame de baan te betreden. Haar tegenstander is Mariëlle en die doet vandaag ook anders dan anders. Ze drinkt koffie vóór de wedstrijd, zet een petje op en trekt een ander rokje aan. De mindset van Judith staat weer als een huis maar hoe sterk we mentaal ook zijn, er valt vandaag gewoon niet zo veel te scoren. Belangrijk is om zoveel mogelijk in de schaduw te vertoeven en een stoel bemachtigen tussen het wederom massaal toegestroomde publiek. Bij nader inzien was dat misschien de reden dat we echt moesten komen. Niet zozeer om officieel af te sluiten maar om de crowd te pleasen, wie zal het zeggen. Judith vertrekt met opgeheven maar rood hoofd van de baan en onze Mar neemt haar baantje over. Het parasolletje wordt nog even goedgezet, blauw bandje in het haar, blauwe glazen in de bril en blauwe doek over het bankje. Kan niet stuk! Vol zelfvertrouwen en met de alles-of-niks mentaliteit mept ze de eerste ballen in de hoeken. Hatseflats, 1-0 vóór….Na dit duidelijk gemeld te hebben bij het publiek gaat het daarna alleen nog Wieneke voor de wind. Nou ja, stond er maar wind! De temperatuur loopt zo hoog op dat de kleedkamer inmiddels als ziekenboeg wordt gebruikt voor spelers die bevangen zijn door de hitte en we hopen maar dat niemand van ons gestrekt gaat. Mar vindt het allemaal wel prima. Slaat loeihard tegen de ballen maar het mag niet baten. Esther is ondertussen al een paar keer warm gaan lopen en wordt steeds  onder valse voorwendselen naar een andere baan gelokt maar iedere keer is het vals alarm. We hebben echt maar 1 baan ter beschikking. Ze begint uiteindelijk voor een vol terras aan haar partij tegen Jacqueline en het gaat lekker. In de tweede set weet ze het nog spannend te maken door de ene dropshot na de andere te spelen en haar tegenstander daarmee te dollen maar ze redt het net niet. Door al die inspanning in de hitte is Esther toe aan iets zouts en komt op het briljante idee om een frietje te bestellen. Mar en Les lusten ook wel en terwijl Es op haar beurt wacht om te bestellen kijken wij alvast naar Lisette die onbevreesd en onbevangen staat te slaan tegen Marion.  De eerste games passeren en Es is nog niet terug…..De eerste set is klaar en Es is nog steeds niet terug! Het blijkt dat als je friet wil bakken je de frituurpan ook echt aan moet zetten. Als Cheffie dat eindelijk door heeft zitten we al ver in de tweede set van Lies. De klok tikt door en wat ons betreft hoeven die dubbels al helemaal niet meer gespeeld te worden. Tikje recalcitrant en anders dan anders bestellen we tussen het spelen door een wijntje. Wat kan ons het schelen, ook een soort statement. Lies speelt de wedstrijd van haar leven en wij genieten ervan. Uiteindelijk wordt er geïnformeerd of we met die drank op nog wel de baan op willen en we stemmen toe mits we er een baan bij krijgen. Dat blijkt te kunnen en zo komen we uiteindelijk om 9 uur s’avonds na 6 partijen verloren te hebben van de baan. De wind is inmiddels gedraaid en toegenomen en het is fris. Of beter gezegd, kil……we drinken een wijntje, nemen een borrelhapje en kletsen beleefd totdat we vinden dat het genoeg is geweest. De Toyota zoeft stilletjes naar de boulevard van Katwijk waar we onder het genot van een kaasplankje en een drankje nog even napraten…..

…Het zit er weer op dit jaar. Zeven zaterdagen hebben we gestreden tegen de meest uiteenlopende teams. Cappie is trots op haar dames. Dit jaar hebben we beter gepresteerd dan anders. Het kan niet komen door de vele lessen die we gevolgd hebben of door de cardio training die ingezet zou worden. Cappie denkt het te weten. We zitten gewoon lekker in ons vel. We hebben eindelijk de zenuwen enigszins onder controle en sommige wandelen in het weekend de hoofden leeg. Een ander leest zich vrij met mindset hoofdstukken en dan hebben we nog de spuitperikelen die bevrijdend kunnen werken. We zijn natuurlijk ook weer wat ouder geworden, wijzer wil cappie niet zeggen, maar wel zelfverzekerder over wie je bent en wat je mag zijn.

Judith is onze rots in de branding. Ze kan tennissen als de beste en lijkt alleen maar beter te worden. Ze plaatst de ballen dieper dan diep, durft naar voren de lopen en kan zeer goed plaatsen. Ze is soms ietwat dwars met haar witte broekje, witte petje en bijzondere tennisschoenen, maar ze speelt elke week de eerste single. Het mooie is dat ze deze niet alleen speelt maar ook nog wint. Ze kan altijd rekenen op de steun van haar partner en woont nu in het heerlijke dorp Katwijk. Dat geeft blijkbaar ook rust en vertrouwen en dat klinkt niemand vreemd in de oren. De laatste tijd drinkt Juud ook een Radler 2.0 mee en dan raken de lipjes los. De meest hilarische anekdotes komen dan naar boven en cappie vermaakt zich daar prima bij.

Lenneke is dit jaar sneller dan snel. Ze haalt de ballen van de ene kant van de baan en ook van de andere kant van de baan. Ze heeft de koffie kopjes alweer in de keuken neergezet als ze nog niet zijn leeggedronken en ze wil het liefst de derde en vierde single spelen of toch de twee of nee, toch liever de derde of had cappie nu begrepen de eerste. In ieder geval staat Lenneke op de baan met haar eigen techniek en is ze meesteres in het scheppen van de ballen terwijl haar snelheid niet te evenaren is. Deze combi is uniek en resulteert in vele winstpartijen.

De dubbel die deze twee dames vervolgens samen op de baan zetten is niet te overtreffen. Communicatie is niet nodig, een blik is genoeg en dan knallen maar. Als toeschouwer kan je urenlang genieten, nippend aan je wijntje (want ja, we blijven dames1). Cappie hoopt altijd stiekem op een derde set, maar meestal blijft dat bij een droom. Een prachtig koppel met een nog mooier resultaat.

Leslie is en blijft het zonnetje in huis. Ze is op en top gastvrouw en weet bij elke tegenstander sympathie op te wekken. Dit jaar is hier soms ietwat van afgeweken omdat ook Leslie veel knopen moest doorhakken dit jaar. Dat hakken sudderde soms nog wat door in haar doen en laten, maar na de prodent lach was er niemand die er nog enig nadeel aan ondervond. Leslie is verrassend op de baan, snel en sprankelend. Met haar karakteristieke backhand haalt ze het merendeel van de games naar haar toe. Cappie houdt ervan en is nog steeds een beetje geschrokken van het nieuws wat Cappie in Portugal te horen kreeg. Er bleek tromboflebitis te zijn geconstateerd in het onderbeen van Les. Het kon haar op dat moment niets schelen. Ze heeft de mooiste dubbelpartij van het seizoen gespeeld met een kleine tikkende tijdbom in haar aderen. Niet zeuren maar gaan, de Zeeuwse mentaliteit lijkt heel veel op de Kattukse. Gelukkig is alles goed afgelopen en mag stess Les eerdaags de lucht weer in.

Essie is en blijft onze troef. Altijd zeker van een puntje en natuurlijk onafscheidelijk van haar kousen. Essie is gevoelig voor blessures althans dat denkt ze zelf en soms overkomt het je dan. Alleen Essie is Essie niet als ze hier ook weer snel vanaf komt. Ze is dit jaar ook snel geworden en kan urenlang een rally slaan. Het maakt niet uit of je van links naar rechts over de baan zwiert, als je de ballen maar haalt. Haar vragenuurtje is wereld beroemd en het geeft altijd sfeer aan de avond. De tegenpartij komt dan los en met een wijntje in de hand worden de meest mooie verhalen over de tafel uitgespreid. Essie is kampioen in vragen, soms een beetje onzeker maar ontzettend grappig. De laatste tijd vindt Essie de bank ook goed, maar Cappie wil daar niets van weten. Cappie kent haar kwaliteiten en wil hier graag gebruik van maken.

Lisette is onze nieuwe aanwinst. Altijd vrolijk en aanwezig, maar speelt het liefst 1 partij. Haar energie verdeelt Cappie goed over de week en dan kan er gevlamd worden op de baan op zaterdag. Lisette moest wennen aan de  tegenstanders op zaterdag, de twijfels moesten worden weggenomen maar de outfit paste goed. Cappie zag dat ze elke zaterdag een stukje groeide en dat ze nu volledig ontpopt is. Wij kunnen niet meer zonder, dus we gaan ervan uit dat Lisette volgend jaar zonder moeite twee partijen kan spelen en ook nipt aan een radler 2.0 (we zijn immers dames 1….).

Cappie blijft cappie. Ze doet haar best om de meiden klaar te stomen voor de 7 slopende zaterdagen en mailt er wat op los om iedereen op tijd te informeren. Cappie deed het goed met het logo van de Loosduinse Apotheek op haar kont en Marafresh achter de borsten. Ik hoop het volgend jaar weer te mogen doen want het is een voorrecht om met jullie te mogen tennissen en te kunnen borrelen. Dit jaar een derde plek wat voor dames 1 voelt als een soort kampioenschap daar DVH en Voorhout nooit te verslaan zijn. We gaan deze tendens vasthouden en blijven dromen over een echt kampioenschap. Verdiend hebben we het zo wie zo. I love you all.

Compact dagje

Het is bijna niet te geloven maar de voorlaatste competitiedag staat alweer op het programma! We spelen uit tegen de dames van OLTC, zij zijn van de zondag naar de zaterdag verhuisd dus ons onbekend. Mariëlle heeft rijbeurt maar heeft de Zoë toegewezen gekregen vandaag en die is net even te compact om ons allemaal te vervoeren dus rijdt Les ook. De auto-wisselingen bij de familie van Kruistum zijn niet meer bij te houden tegenwoordig en dus kan Les geheel incognito naar KLTV zoeven om haar teamgenoten op te halen. Zelfs cappie herkent haar niet onderweg maar die zat waarschijnlijk al met haar hoofd bij de opstelling van vandaag. In ieder geval rijden wij veilig en recht naar Oegstgeest, dit in tegenstelling tot de auto vóór ons. Al slingerend over de dijk worden plantenbakken geschampt, fietsers afgesneden en bochtjes net iets te kort of te ruim genomen. De instructeur in de lesauto krijgt het bijna aan zijn hart en wij gillen het uit! Enfin, we komen uiteindelijk veilig aan op OLTC en zoeken naarstig naar de tegenstander. Het terras ziet er vol en gezellig uit en we zoeken naar een tafel met wat dames en misschien al koffie met koek. Helaas is er nog niemand van het ontvangst committee en dus doen we wat we altijd doen; de boel verbouwen en ons eigen stekkie afbakenen. Even wordt er getwijfeld over de aanvangstijd maar wij hebben het bij het juiste eind. Len wordt al een tikje opstandig en gooit er een middelvinger uit op de app, dit tot hilariteit van Mar. Cappie kent het gebaar maar al te goed en wil er ook nog wel eens één uitdelen maar de digitale versie is nieuw. Na ruim een kwartier komt er voorzichtig wat beweging richting onze tafel en nog een kwartier later zitten we eindelijk aan de koffie en de thee. Mar heeft inmiddels de cake van de tegenstander al aangesneden en de slagroomsoezen verdeeld en we laten het ons smaken. Enigszins beduusd wordt er een opstellingsformulier overhandigd en medegedeeld dat er compact wordt gespeeld vandaag. Dit houdt in dat er na deuce gelijk winnend punt wordt gespeeld en in plaats van een derde set een super tie-break. En of we een beetje op kunnen schieten want één van de dames moet nog een vlucht halen naar Engeland. We doen ons best! Alle namen van de tegenstandsters beginnen trouwens met een E dus het is even puzzelen wie tegen wie speelt maar als dat gelukt is start Judith op de enige beschikbare baan tegen Eline. Naar eigen zeggen is onze Juud nog niet verder gekomen in haar mindset boek dan hoofdstuk 1 maar als dat waar is hadden de schrijvers de rest van de hoofdstukken wel achterwege kunnen laten…..volstrekt overbodig! Meer dan hoofdstuk 1 heb je blijkbaar niet nodig want Judith gaat vol zelfvertrouwen van start en houdt dat de rest van de wedstrijd vol. Even overweegt ze om de boekentip met haar tegenstandster te delen, ze kan hem misschien goed gebruiken, maar ze houdt hem toch voor zichzelf. Mariëlle is inmiddels aan haar eigen mindset begonnen in de kleedkamer. Vooral niet als eerste de baan op en een zwart rokje aan ipv het niet-meer-gele-maar-iets-te-heet-gewassen wittertje. Mar heeft er zin in en staat al bijna op de baan als er een change of plan is: eerst de dubbels spelen en dan de rest van de singles. Dit natuurlijk om miss E from London in de gelegenheid te stellen haar vlucht te halen. We zijn niet de beroerdsten maar geven hier wel een voordeel mee weg, namelijk een tactische dubbelopstelling bepalen na de singels. Na lang wikken en wegen (onze banen worden alweer bijna weggegeven) besluiten we van hun probleem niet ons probleem te maken en gaan we verder met single 2 en 3. Cappie vecht het uit tegen een farmaceutische manager die de baan betreedt met een enorme stellage rond haar been. Als is vastgesteld dat dat waarschijnlijk niet voor een  tennisarm is gaat de wedstrijd beginnen. Het wordt een waar spektakel! De farmaceuten willen niet voor elkaar onderdoen en rennen zich een slag in de rondte. Van links naar rechts worden de ballen de hoeken ingemikt en bijna alles wordt gehaald door de dames. Uiteindelijk kan Mar net even meer druk zetten en sleept ze een knappe overwinning naar zich toe. Ondertussen is Esther ook begonnen aan haar partij, dit onder toeziend oog van haar familie. De eerste set loopt niet zo lekker maar met de vertrouwde support van pa en ma kunnen er in de tweede set nog wat meer games worden gepakt. Helaas geen overwinning maar het is fijn om de familie Van der Wiel in goede gezondheid te zien langs de baan. Hierna mag Lisette aantreden tegen Erica, E nr 4. Ook bij Lies gaat het niet helemaal volgens plan maar net als bij Es lukt het in de tweede set al beter. Bijna komt ze op een 5-4 voorsprong maar lief als ze is gunt ze die aan de tegenstander en is het helaas een game later gedaan. Het staat 2-2. Op zich niet echt shocking maar voor ons al genoeg om de derde plek te veroveren in het eindklassement van de competitie! Yeah!! Zo hoog zijn we nog nooit geëindigd en we zijn er trots op! Nu nog even de dubbels spelen….. Esther doet nog een aantal pogingen om haar dubbelpartij te verkopen aan Juud maar die wil er niks van weten. Dan maar stug, dan maar star….ze doet het niet. Lekker 1 partijtje en dan een radlertje is ook wel eens fijn. Mar en Len nemen de eerste dubbel voor de rekening en Es en Lies de tweede. De eerste is er eentje van de categorie blond geweld terwijl er bij de tweede wat gare deuces en zaadballen voorbijkomen. Ach ja, net als bij de singles eindigt het geheel in een gelijk spel en zo eindigt de speeldag met een stand van 3-3. Als we op de klok kijken blijkt het echt een compact middagje te zijn want het is nog vroeg. De blondies van Kltv bestellen een blond biertje en dito wijntje en er wordt onrustig op het borrelplateau gewacht. We worden getrakteerd op een compact schaaltje bitterballen en kaasstengels en kijken nog even achterom of er nog iets volgt. Nou ja, waarschijnlijk zijn wij gewoon verwend door alle heerlijkheden die we zelf altijd op tafel toveren. Een gesprek komt niet echt op gang, zij hebben er geen zin in en wij eigenlijk ook niet. Als Mar dan vraagt wat toch die cijfers op het horloge van Len betekenen besluiten we gezamenlijk dat cappie geen alcohol meer krijgt en dat het tijd is om naar huis te gaan. Len heeft immers piket en wij voelen ons allemaal verantwoordelijk om haar op tijd in Katwijk af te leveren….yeah right! Het gemis van een ontvangstcommittee bij  OLTC wordt bij terugkomst op eigen terrein volledig goed gemaakt door de ontvangst van dames 2. Holladijee! In no time worden er foto’s gemaakt, vakantie plannen gesmeed en heerlijk gelachen en een drankje gedaan met elkaar. In het zonnetje sluiten we de dag af en maken we ons op voor de laatste tegenstander volgende week. Bring it on DVH!!