Ballendag

Op zaterdag 4 juni werd het al snel onrustig in Katwijk. Op alle sportvelden lagen de ballen te rollen en te dollen met elkaar. Bij de hockeyclub konden verschillende teams kampioen worden en dat was ook aan de orde op het voetbalveld. In de tenniscompetitie is de winnaar altijd al een feit op de eerste dag dat het schema bekend is, maar dit jaar was daar natuurlijk opeens dat jonge bloedmooie verrassingsteam. De vraag rijst of Voorhout of Amstelveen de uiteindelijke winnaar zal worden. De dames uit Katwijk reisden deze zonovergoten dag af naar de Gevers. Een druk bezocht park met veel tennisteams. We voelden ons allemaal redelijk en hadden zin om de competitie af te sluiten. De ballen stuiterden al in en over het tennisnet wat ons deed besluiten om onze eigen tennisblikken te openen. Het was warm, broeierig, weinig wind, eigenlijk een prima dagje om buiten door te brengen. We wilden knallen met de ballen om zo triomfantelijk terug te keren naar ons park. Judith had alleen last van harde ballen. Daar heeft ze in haar leven weinig mee hoeven te dealen zodat er wat irritatie ontstond. Gelukkig bezat ze de gave om ze wat te kneden zodat de winst een feit was. Leslie had last van soppige ballen. Het sopte een beetje onder haar voet, onder haar oksels en rond haar enkels. Geen goed gevoel waardoor ze de partij moest afgeven. Lenneke begroef de ballen bijna. Ze schepte de gele rakkers uit het gravel naar de overkant en dit zorgde ervoor dat de tegenstander af en toe de bal kwijt was. Helaas was ze goed in graven en moest ook Lenneke haar partij afstaan. Esther had moeite met haar eigen ballen. Zaten ze wel netjes in het gareel of moest er her en der wat geschoven worden. De ballen vlogen uren lang over en weer. De partij was ontzettend spannend. De rally’s duurden uren en onmogelijke ballen werden gehaald. Toch kon de meid van de Gevers net iets meer uithalen met de ballen zodat ook dit punt verloren ging. In de dubbels begon Leslie al met een bal onder haar voet. Cappie had geprobeerd hem weg te poetsen maar dit hield haar voet vol tot de derde set. Toen was het klaar. Haar voet had teveel moeten reageren op hoge ballen net voor de lijn en Cappie had last van natte ballen. Alles was doorweekt door de hitte en het was goed zo. Gelukkig sloegen Juut en Len de ballen naar alle hoeken in de dubbel zodat we toch nog twee punten pakten. Wat een ballendag. Helaas 2-4 verloren maar wel met het beste, gezelligste, liefst en strijdlustigste tennisteam van Katwijk. Wat is cappie trots op haar nationale ploeg die ieder op zijn eigen manier houdt van de gele tennisballen. Cappie drinkt er een wijntje op, valt af en toe op haar heup en was zeer ontroerd over het persoonlijke potje honing en briefje die we hebben gekregen gister. Cappie geeft de pen graag over aan Les die voorlopig niet meer lopen kan maar schrijven als de beste.

Tja, die kans laat Lesje niet lopen! Alhoewel lopen nu niet echt meer tot de opties behoort helaas. Gelukkig zijn daar de teamgenoten to the rescue die willen smeren, tapen, pillen toedienen, sokje aanmeten, tassen dragen en je zelfs uitkleden onder de douche! Teamspirit komt in vele vormen en daar weet dames 1 wel raad mee. Na de toch wel teleurstellende resultaten op de baan wordt er een plekje gezocht op het terras. Dat blijkt nog niet gemakkelijk want de Gevers puilt werkelijk uit! Even lijkt het erop dat we binnen moeten gaan zitten maar daar zijn een aantal teamgenoten nog getraumatiseerd van, flashbacks van app-gesprekken vanaf het toilet passeren de revue en daar passen we vandaag voor. Leslie wordt alvast aangeschoven bij een tafel met zicht op centrecourt en de rest gaat op zoek naar stoelen. Het duurt vrij lang en even vrees ik dat ik gewoon ben gedumpt maar tot mijn grote opluchting zie ik daar mijn vriendinnetjes aanschuiven. Net op tijd want er loerde al een kerel naar mijn zere pootje die niet kon wachten om hem met zijn (naar eigen zeggen) “grote maar zeer gevoelige handen” even beet te pakken. Hellup! Witte wijn wordt besteld evenals de hapjes maar door de drukte kon dat wel eens even duren…. Dan maar gauw douchen. Essie  is mijn steun en toeverlaat in deze en in no time verdwijnen we ieder (apart) in een hokje. Les maakt haar reputatie als snel-doucher waar want wanneer Es haar hokje nog uitsprint om de shampoo te pakken staat Les alweer bijna haar krulspeld in te draaien. Er wordt nog een poging gedaan tot zingen, discussie gevoerd over wel of geen shampoo en dan kan de douchedeur weer van het slot. Fris en fruitig schuiven we weer aan en genieten van een frietje en een bitterbal (ha, die hadden we nog niet genoemd, evenals de zaadbal….van wie was die ook alweer??) . De blessure van Les doet toch een hoop stof opwaaien en er blijkt een professionele  healer aanwezig op het park….Om de healing te ondergaan moet ik even mee naar een rustig plekje en dan het liefst  uit de kleren. Daar steekt cappie algauw een stokje voor! Healing prima, kleren uit niet! Volgens mij vertrouwt onze Cap het voor geen meter want op het moment dat ik toch even met hem de kleedkamer opzoek staat Mar daar in haar blote billen. Zou ze dan toch die healer voor haarzelf willen? Nou ja, weet je wat…die chakra’s vallen vast vanzelf nog wel een keer op de goede plek en misschien doet nog een wijntje ook wel goed.  Ondertussen wordt er met smart op ons gewacht bij KLTV en zo nemen we afscheid van de dames van de Gevers. Ik neem hierbij ook afscheid van deze competitie en geef de pen door  aan Esther. Lieve tennisvriendinnen, jullie zijn me allen zo dierbaar….winst of verlies, regen of zon, wind of windstilte, met jullie is het altijd feest. Dikke kus, love you all en de ballen!

Tja die kans laat ik liever wel lopen. Zoals jullie weten ben ik meer van het praten dan van het schrijven. Ik vond het weer erg gezellig met jullie. Tennis was leuk maar alles eromheen maakte het toch helemaal af. De fotoshoot in de bollenvelden, tot ’s avonds laat bij de openhaard met een wijntje, de koffie- en de borrelbeurten en Cappie die de bocht miste in de polonaise. Lieve meiden, bedankt voor alle gezelligheid. Ik zeg volgend jaar gewoon weer handhaven. Len, schep jij er nog een paar woorden bij.

Nou vooruit, ook een stukje tekst van mijn kant. ? Lieve meiden, ook ik heb wederom genoten. Zo begonnen we de competitie voortvarend met 1-5 winst tegen Alkemade en zo knipper je een paar x met je ogen en sluit je de competitie met 4-2 verlies af bij de Gevers. Ik hoor het mezelf nog zo zeggen toen we naar huis reden bij Alkemade vandaan:” volgende week 6punten erbij tegen Voorhout”. Dan zitten we al op 11 punten. Dat lukte net niet. ? De derde zaterdag 2-4 winst tegen Pim Mulier was top. De gezellige onverwachte fotoshoot in de bollenvelden met die leuke boer en het gezellige naborrelen in het clubhuis zal ik nooit vergeten en maakten de dag helemaal af. Hopelijk spelen we volgend jaar weer uit tegen ze. Wippen we weer ff langs bij boer van Haaster. ? Ook de andere speeldagen waren gezellig. Wel hadden we dit seizoen voor het eerst een beetje te kampen met onze lichamelijke ongemakken en soms andere activiteiten, waardoor het soms ff spannend was en er heeeeeeel veeeeel appverkeer was om de 6 partijen te bemannen. Maar het lukte!!!! Lisette en Martine nogmaals bedankt voor het invallen dit seizoen. We stonden al “veilig” voordat we aan de laatste competitiedag begonnen, wat een lekker idee was. Maar goed, dat we verloren vond ik toch wel weer erg jammer. Juutje pakte gelukkig ons enige single puntje. Topper die Juut, aangemoedigd door Heleen & Noor ? kon dit natuurlijk niet foutgaan. Les en Es wonnen net niet en ik wist geen raad met al die ZAADBALLEN vd tegenstandster. Vorige week won ik nog een superwedstrijd tegen iemand die nog nooit verloren had en nu presteerde ik het om te verliezen tegen iemand die nog nooit gewonnen had. ? Tja, toch te weinig slaapuurtjes gepakt de dagen ervoor. Sorry meiden. Vol goede moed gingen we voor de dubbels. Dan moesten we er een gelijkspel van maken. Maar helaas, Les haar voetje werkte in de derde set niet meer mee, die had liever nog in een slippertje in Kenia gezeten ipv in een warme tennisschoen en zo stonden we 4-1 achter. Gelukkig pakten Juut en ik onze dubbel wel, al werd er niet top gespeeld. Maar ja, met Peppi en Kokkie erbij sta je toch met 4 tegen 2 te tennissen en kom je soms best ver. Bij Kltv volgde nog een gezellige avond met lieve woorden, mooie pioenrozen, wijn, radler en een lekker potje honing. ? Al met al een gezellige afsluiting van alweer het vijfde seizoen. Ik hoop dat er ook een zesde zal volgen. Vijf meiden, die elkaar niet kenden (2 zelfs op dezelfde dag geboren) en bij elkaar gebracht op de een of andere manier. Bijzonder. ❤️ Allevijf zo anders en toch zo’n fijne vriendschapsband. Love you too en tot snel maar weer. Dikke kus van die ouwe schepnet. ????

Ik kijk weer erg uit naar het nieuwe tenniscompetitie seizoen en vooral dan naar de leuke dagverslagen. Thanks dat ik onderdeel mag zijn van zo’n leuk tennisteam. Liefs JuudIMG-20160605-WA0008

IMG-20160605-WA0005 IMG-20160605-WA0007

Nationale trots

Heel Nederland is in de ban van onze nationale sporters. We denken aan Max Verstappen, Kiki Bertens, Niek Kimmann, Steven Kruijswijk en de Nederlandse zwemploeg. In de regio Katwijk gebeurt echter ook van alles. Zo werd Quick Boys kampioen en vindt er van alles plaats in en rondom de oranje tennisbanen. Zo ook afgelopen zaterdag 28 mei.

De ploeg van dames 1 had de opstelling iets anders bedacht voor deze keer. Leslie was immers afgereisd met manlief naar Kenia voor het werk of was het gewoon puur voor het genot?!? Esther had vorige week een grillige blessure opgelopen met een sprint naar een bal die alleen Esther kan halen. Helaas vond haar bovenbeen dit op dat moment een graadje too much en heeft hierop gereageerd door in de remblokken te gaan staan. Dit blijft hij doen tot op de dag van vandaag. Er wordt veel gesmeerd en bij geolied, maar het bovenbeen is nog niet tevreden. Ik denk dat de smeuïge eerste honing van Tim wonderen gaat verrichten.

Juut, Len en ik hadden wel wat bandages om het lichaam heen gewikkeld en met name Len had blauwe plekken op plaatsen waarbij je je vraagtekens kan gaan zetten, maar we konden spelen. Cappie moest alleen 1 plek nog opvullen. Tactiek werd besproken en opstellingen bedacht om toch zeker niet te degraderen in de hoofdklasse. Uiteindelijk was er een invaller geregeld en kon het team rustig slapen en zaterdag 28 mei fris en fruitig beginnen uit tegen Zee en Duin.

Niets was minder waar toen opeens de telefoon begon te rinkelen om 23.00 in de avond. Eigenlijk lag cappie al op 1 oor, maar dit geluid kon niemand negeren. Hartslag 180 en een zekere onrust omdat dochterlief op kamp was, nam Cappie de telefoon op. Had ik het goed verstaan……de invaller meldde zich af. Alle hersencellen waren direct actief en de vingers begonnen alvast warm te draaien. Dit werd een nacht van appen en vingervlug reageren. De vierde dame moest immers gevonden worden. Elk punt is in deze fase belangrijk en hier lag de taak voor Cappie om dit op te lossen. Ik zal alle apps en conversaties in het midden laten, maar uiteindelijk was er een invaller gevonden. Er lagen nog wat opties open voor de single, maar de dubbel was veilig gesteld. Martine kwam ons team versterken en daar waren we maar wat blij om. Na een korte nachtrust begon het app-ritueel in de ochtend weer opnieuw omdat de single pot maar niet ingevuld was. Wie weet was prijzengeld nog een idee of een lekkere mand met avocado’s, want vrouwen boven de veertig spelen niet meer zo graag een lange single partij. Gelukkig dacht Lisette hier op het laatste moment toch iets anders over en konden we met een gloednieuwe samenstelling op het park verschijnen.

Zee en Duin was hierdoor ietwat verrast, twijfelde wat over de opstelling en wist zich redelijk te herpakken met zelfgemaakt muffins en heerlijke koffie. Het weer was schitterend, geen wind en veel zon. Wat willen we nog meer. Lisette had haar kroost alleen thuis gelaten en wilde graag als eerste de baan op. Dit werd goed bevonden en de eerste partij was een feit. Cappie had alle vertrouwen in haar, daar de vorige invalbeurt glorieus werd afgesloten. Helaas dacht haar naamgenoot hier anders over. Ballen doken diep achterin en raakten de lijn voortdurend. Lisette kon de winst niet nog een keer naar haar toetrekken. Het mooie aan deze invalbeurt betekent wel dat Lisette nu officieel tot ons team behoort. Hulde voor deze heerlijke strijdvaardige moeder: onze nationale trots.

Cappie mocht als tweede de baan op en had ietwat moeite met de 20 jaar jongere tegenstander. Alles kwam terug en zelfs de aanmoedigingen van het gezin mochten niet baten. We stonden 0-2 achter.

Lenneke en Juut hadden dit tafereel eens bekeken en dachten dit gaan wij anders doen. Juut begon als een raket en eindigde als een space shuttle. Hier was geen houden meer aan. De ene bal was nog mooier dan de andere bal en er zaten rally’s bij waarbij je ondertussen even naar de wc kon gaan. Fantastische pot, welke zeker door de jellen van Heleen de aandacht heeft getrokken. Lenneke moest even wennen. De blauwe plekken werden groen, de telefoon werd twintig keer bekeken en de ballen werden steeds lager genomen. Dit werd teveel voor Renate en de volgende pot kwam naar ons toe. 2-2!!!! Wat een prestatie van wereldniveau. Esther was gelukkig de hele dag aanwezig om ons te voorzien van tips en trucs en natuurlijk als dank onze banen te vegen. Dit was onze nationale sleepgier voor vandaag.

De dubbels moesten ook nog de baan op. Martine had al dit tennisgeweld eens bekeken en er waren toch wel wat kriebels in de buik ontstaan. Gelukkig konden Cappie en Martine de klik van vroeger weer oppikken en de ballen vlogen om de oren van de tegenstander. Dit was een ongekend tafereel. Tien was links, Tien was rechts, Tien beukte aan het net en Tien sloeg af en toe een ace. Dit zijn de invallers die we nodig hebben. Er kwamen twee tie-breaks aan te pas en de hartslag zat soms weer op 180, maar de winst was een feit. Tien jij bent onze volgende nationale trots. Juut en Len vonden het nu wel genoeg geweest en gunde het punt aan Zee en Duin. 3-3, lovely

Daarna kwamen de Radlers en witte wijn. Esther begon met haar vragenuurtje en Heleen zocht steeds meer de ogen van Juut op. De verhalen kwamen helemaal los bij het kampvuur en zo zaten we rond 23.00 uur nog op het tennispark. Klokje rond, buikje rond, tennisstand rond en ronduit een dames team waar je trots op mag zijn. Voor Cappie betekent KLTV1 haar eigen nationale trots.

28 mei kltv 1 (2) beter