Fotomomenten

Zaterdag 18 mei heeft Duncan sinds 44 jaar het Songfestival gewonnen voor Nederland. Dat is fotomoment waardig. Dames 2 heeft sinds 4 jaar weer eens 6-0 gewonnen. Dat is niet alleen een fotomoment waard maar ook een hele prestatie waarover geschreven dient te worden. Helaas zijn we ons fotomomentje vergeten dit keer. Dit zijn we in onze tennis carriere nog nooit vergeten om te doen met de tegenpartij. We werden zo opgeslokt door alle bijzondere momenten van het songfestival dat onze tegenstanders al waren gevlogen zonder dat we er erg in hadden. Het was ook lastig om te bepalen wie er nu bij het team zaten. Om half vier ’s middags kwamen er twee dames het park oplopen. De een ging voor om, de ander nam de achterdeur, dus hier was ook geen unanimiteit in te herkennen. Essie was daardoor enigszins van slag omdat er namen ingevuld moesten worden op het wedstrijdformulier. Juut bleef met de slagroomsnit (speciaal ontworpen voor Duncan) verbouwereerd in haar handen zitten en voor de rest gebeurde er niets. Buitenveldert was in geen velden of wegen te ontdekken, dus schreef Essie maar alvast 2-0 op het formulier. De eerste punten waren binnen. De Bookmakers hadden de tennisballen deze zaterdag op Dames 2 ingezet en dat deed ons stralen. Een goed moment voor een fotootje. Op dat tijdstip kwam cappie aangesneld. Deze had net haar fotomoment gehad bij de opening van een nieuwe uitdeelpost. Haren zaten lekker wild, make-up was goed zichtbaar en de lipjes aangezet. Een ideaal shot zou kunnen volgen. Helaas moest cappie direct de baan op, want Buitenveldert had zich daar reeds opgesteld. Juut had de eerste set al binnengesleept en cappie had twee games nodig om de champagne uit de porien te laten verdampen. Het ging voorspoedig allemaal, totdat er meer leden zich van het team van Buitenveldert zich meldden. Ze moesten alleen nog met elkaar kennismaken dus veel herkenning was er niet bij. Eigenlijk liepen ze direct het terras op naar de snit van Duncan want daar hadden deze vrouwen wel zin in. Of maar 1 dame, want de andere dame zat al ietwat strak in haar sportlegging gehesen. Er bleek een voorbips zichtbaar wat geen goed item is voor een fotomoment. Goed en wel bekomen van deze aanwinsten voor de dubbelpartijen kwam Juut breeduit lachend de baan af. Een super fotomoment en daar nam ze ook alle tijd voor. Direct daarachteraan kwam Leslie het park op geparadeerd. Wat nu drie dagen vliegen, twee dagen Librije en twee nachten niet geslapen. Leslie is altijd in voor een fotomoment als er achteraf wel gekeurd mag worden. Cappie was ondertussen flink aan het hijgen en probeerde haar hartslag onder controle te krijgen. Het zweet gutste van haar lichaam en haar hoofd kwam tot een kookpunt. Geen lekker fotomomentje, dus we mepten maar gewoon door. Jose had ondertussen de situatie geanalyseerd en kwam cappie twee tips geven. Cappie herpakte zichzelf, trok haar rokje recht, nam een Dextro en sloeg in drie returns de wedstrijd naar zich toe. De punten waren voor Dames 2. De bookmakers waren inmiddels dol geworden en het publiek kwam om baan 7 en 8 heen staan. Familie, dochters, aanhang, vrienden, alle bankjes waren bezet (of was dit meer bij baan 1 en 9 een feit). Het maakte ons niet uit want de druk voor Buitenveldert werd te hoog en ook de tweede dubbel werd opgegeven. De ietwat vreemde dames durfde wel de baan op te gaan tegen Juut en Jaqueline. Deze dame was speciaal overgevlogen uit de Rijnvogels om ons bij te staan bij deze mooie dubbel. De rally’s waren lang, hard, snel en een genot om naar te kijken. Het hoge tennisniveau werd opgemerkt door nog meer mensen en er werden dekens en flessen rose bijgehaald. Het is gewoon heerlijk om op het bankie samen naar een wedstrijd te kijken van je teamgenoten. Vaak worden er wijze lessen gegeven, niet alleen naar de spelende partij maar ook naar de bankvrouwtjes onder elkaar. Je komt altijd een beetje bij op het bankje. Je kunt je weer opladen voor de tweede wedstrijd of de derde helft of de aankomende week. Dat maakt de competitie altijd zo aantrekkelijk. De strijd op de baan in contrast met de gezelligheid op het bankje (het liefst onder de rode deken). Je bespreekt alle ins en outs van de afgelopen week en af en toe geef je een daverend applaus aan je zwoegende teamleden. Ik begrijp nu pas waarom het bankmoment van de vrijdagavond zo belangrijk is voor Essie. Ondertussen pakten Juut en Jaqueline de overwinning en bleven triomfantelijk op de baan staan voor het eigen fotomoment. Het bankje prooste met rose op de 6-0 overwinning. Dit hadden we in geen tijden meer meegemaakt. De veertig plus groep had gewoon effe 6 punten in the pocket. Dit moet gevierd worden onder het mooie stemgeluid van Duncan from the Netherlands. De dames van Buitenveldert hadden het te druk om kennis te maken met elkaar dus hadden wij zin in ons eigen fotomoment. Heerlijk met elkaar op een rij met een glas rose in ons hand onder bezielende begeleiding van Duncan met 6 punten op ons digitale wedstrijdformulier. Dames 2 wist allang waar de douze points naartoe gingen dit jaar………….

Krenten uit de pap

Zaterdag 11 mei is Dames 2 op weg naar Haarlem. Het voelt wat leger in de auto. Het kan ook zijn dat we onderweg iemand zijn verloren want bij het nemen van iedere bocht liggen we over elkaar heen te rollebollen. Onze Len zit dit keer achter het stuur en dan kan je wel een dollemans rit verwachten. Ze houdt zich keurig aan de snelheid, maar compenseert dit gedrag in de bochten. De koppeling wordt nog effe in zijn drie gezet en dan scheuren maar. Als je nog geen blessure had, dan was dit nu in ieder geval een feit. Len spuit nog een soort pannenkoekenspray in de auto en toen konden we de eerste kegel aanschouwen. Dit was het teken dat we Haarlem inreden en dat vonden wij helemaal niet erg. De buitenlucht deed ons goed, maar we misten Essie wel. Ze moest afhaken door een vervelende rugblessure. Hopelijk kan Tim haar op de juiste plek masseren zodat het binnen een mum van tijd weer over is. Daar had cappie wel vertrouwen in.

Pim Mulier zat nog niet op ons te wachten. De appeltaart stond al wel op tafel maar de dames waren nog in geen velden of wegen te zien. Gelukkig kwam Aster aangerend maar die had ook wat last van haar rug. Dames 2 was dus net iets sneller present. Pim Mulier had alleen 7 andere dames in de aanbieding zodat er even later genoeg ladies aan kwamen lopen. Hilde, Miranda, Jeanette en Natascha hielden haar vandaag gezelschap. Het was goed elkaar weer te zien en de verhalen gingen over en weer over de tafel. We waren heerlijk aan het kletsen in de zon en de appeltaart begon inmiddels een eigen leven te leiden. Natascha probeerde nog wat stukjes af te snijden maar er bleven alleen wat krenten over. De zon of de houdbaarheidsdatum had het gewonnen van de taart. Het kon ons niets schelen. Er was latte, er was thee, er was zon, er was geen formulier om in te vullen, er waren geen ballen en net geen rose wijntje, er waren wel padelbanen, hinnekende paarden, kussentjes voor onder de billen en veel tips van de online coach. Helaas waren deze tips voor 1 dame in het bijzonder bestemd maar toch mochten we af en toe een flitstip zien. Goed door de knieen, goed wijzen met de hand en helemaal doorslaan. Dit moet te onthouden zijn voor ons veertigers. En ja hoor, na ongeveer 4 uur ballen slaan, hadden we 4 krenten op het formulier geprikt. We hadden allemaal de single gewonnen en hadden wel een klein glaasje rose verdiend. Ook dat was een tip van de online coach maar ja, in Haarlem gaat het er toch net even anders aan toe dan in Vlaanderen dus we houden het maar even bij een kopje thee. De temperaturen op de baan zijn bijna tropisch maar eenmaal op een kussentje aan de kant is het goed fris en zijn thee en fleecedekens een vereiste!  De dubbels staan bij ons al lang vast maar Pim Mulier heeft nog even nodig om uit al die dames de juiste combi samen te stellen. Uiteindelijk spelen Judith en Lenneke tegen Hilde en Miranda op baan 1 en daarachter, verdekt opgesteld, Mariëlle en Leslie tegen Jeannette en Natascha. Baan 1 start lekker in het voordeel van kltv, de eerste set gaat goed en er verschijnt 1 rode krent aan onze kant op het gloednieuwe scorebord. Daarna wordt het spannend, de punten gaan gelijk op. Ons geroutineerde team houdt zich vast aan Judith’s nieuwe motto dat je iedere keer opnieuw mag beginnen maar daar zit natuurlijk wel een limiet aan! Maar goed, geroutineerd en op elkaar ingespeeld, daar kom je zomaar niet tussen en na een spannende tie-break is ook dit punt in de pocket. Op de baan ernaast gaat het allemaal wat moeizamer en dat begint al bij de toss. Mariëlle verlaat nog even de baan voor een sanitaire stop en laat Les alleen bij de belangrijke beslissing wie waar begint. Bij terugkomst is Cappie het er niet helemaal mee eens en wil graag nog wat wijzigen maar dat wordt niet getolereerd. Enfin, we beginnen er maar gewoon aan. Of het de hongerklop is of de zware week in Azië weten we niet maar de hartslag van Les stijgt angstaanjagend en wil niet meer omlaag. Door de online coach komt het niet want die laat niks meer horen. Jammer want een paar tips zouden best wel fijn zijn! De eerste set gaat verloren maar in de tweede gaat het beter. Er verschijnen wel wat pillen op de baan maar die zijn voor de tegenstander en niet voor ons. Mariëlle probeert nog een deal te sluiten; een pil in ruil voor een setje maar ook daar zijn de dames onverbiddelijk in. Jeannette overwint de kater en het slaaptekort en op een paracetamolletje winnen ze dit punt. We vinden het best, het is mooi geweest en willen aan de borrel. Maar ja, waar ga je dan zitten?? Alle tafels worden geprobeerd op het terras, kussens versleept, achtergebleven krenten van de taart teruggevonden om uiteindelijk te besluiten binnen te gaan zitten. Ook goed, we zitten gezellig en er is rosé en bittergarnituur. Gelukkig hoeven we geen vragenronde meer op te starten want we kennen elkaar inmiddels al redelijk en eigenlijk gaan de gesprekken verder waar we vorig jaar gebleven waren. In no time zijn de glazen leeg en gaan we over op flessen. De sfeer wordt steeds joliger en er worden zelfs stapafspraken gemaakt. De mensen die nog op het terras zaten komen nieuwsgierig even binnen kijken waarom er zo gelachen wordt (of ze hebben het gewoon koud natuurlijk). Ze nemen zelfs een hele stapel pizza’s mee maar er wordt al gauw duidelijk gemaakt dat er niks voor ons bij is. Beetje krenterig wel…..Een foto maken voor ons archief willen ze nog wel! Voordat we goed en wel klaarzitten is de shoot al over en na het bekijken en afkeuren van de foto’s moeten we het doen met de opmerking “zo ben je gewoon”. Okee dan! Tijd om met de Len-mobiel op huis aan te sturen..Met dezelfde snelheid en stijl als we gekomen zijn zoeven we weer naar huis. Het was een fijne dag met maar liefst 5 punten op zak. Dit jaar hebben we het allemaal wat zwaarder dan vorig jaar, zowel qua planning als pijntjes, maar dagen als deze zijn toch wel de krenten uit de pap. Koesteren en op naar volgende week!